1 lutego 2014

Dziesięciodniowe szczęście.

Pamiętasz, jak snułyśmy plany na przyszłość? Z początku miałyśmy pić kawę na tarasie, z którego widać mieniącą się światłami wieczoru wieżę Eiffel'a, zajadać się jakimś słodkim ciachem i wspominać czasy szkolne, kiedy to było jedynie marzeniem. Miałyśmy chodzić na zakupy, upychać je do bagażnika jakiegoś drogiego auta i śmiać się w głos z wątpliwości co do jutra, które ogarniały nas w momencie prowadzenia tego typu rozmów. Później coś się w nas zmieniło i zamieniłyśmy ten taras na ławkę w parku, drogą kawiarnię na jakiegoś Starbucks'a, a zakupy w ekskluzywnych sklepach na spacery w dziećmi w kolorowych wózkach. Stertę toreb na stertę pieluch. Ja miałam mieć synka, Ty córeczkę. Ostatecznie to nieważne, byle zdrowe. Pamiętam, jak przedwcześnie wracałyśmy wtedy do domu, jak szłyśmy razem przez miasto, jak wszystko wydawało nam się do zrobienia, wszystko było możliwe. Nie dlatego, że to takie nic, ale dlatego, że miałyśmy w sobie wiarę. Kiedy to było? Niespełna dwanaście miesięcy temu. Trochę mniej, trochę więcej, w końcu rozmawiałyśmy tak nie raz. Dzisiaj uśmiecham się pod nosem na myśl o tym, że tę pierwszą kawę z pierwszym wózkiem wypijemy już tej wiosny. Dzisiaj te pierwsze oczka patrzą na mnie z uśmiechem, a ja napatrzeć się na niego nie mogę, bo większego szczęścia wymarzyć sobie nie mogłyśmy. Pamiętam Twój strach, pamiętam kiedy bałaś się, że ten on odejdzie. Dzisiaj ściska Małą w ramionach, uśmiecha się do niej, daje nam ją na ręce, robi dziesiątki zdjęć na minutę... Jest. A ja utwierdzam się w przekonaniu, że marzenia naprawdę się spełniają.

30 komentarzy :

  1. też mi się zaczyna marzyć takie szczęście.
    i nawet Paryż bez ważnych ludzi jest tylko zwykłym miastem.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Masz przez to czasem wrażenie, że powoli się starzejesz? ;)
      Szczerze mówiąc mnie ten Paryż nigdy jakoś specjalnie nie przyciągał... Ale to prawda - w dużej mierze miejsca tworzą ludzie.

      Usuń
    2. i to jakie... :D najbardziej to mam rażenie, że się starzeję, jak patrzę na moją młodszą siostrę i uświadamiam sobie, że kończy 18 lat w tym roku...
      mnie ciągnie ze względu na zabytki :D ale z odpowiednimi ludźmi to i Koziej Wólce można się czuć najlepiej na swiecie.

      Usuń
  2. To musi być budujący widok. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bardzo. Najszczerszy uśmiech, jaki jesteśmy w stanie zobaczyć jest na twarzy dziecka. I najszczersza miłość, kiedy patrzą na nie rodzice. :)

      Usuń
    2. Dlatego czasem warto żyć. :)

      Usuń
  3. W sumie to nieważne gdzie, byleby w naszym życiu było szczęście.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To prawda. Szkoda, że tak często przegapiamy te małe szczęścia oczekując jakiegoś wielkiego...

      Usuń
    2. Często nie umiemy tego dostrzec. A szkoda.

      Usuń
  4. A którejś wiosny wypijecie tą kawę w jeszcze większym gronie :)

    OdpowiedzUsuń
  5. Piękne :) Bo trzeba po prostu w nie wierzyć! :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Łzy mi poleciały. To przez ten mój nastrój. Jesteś szcześciarą. Ja z Nią miałyśmy podobne plany. Jeszcze kilka miesięcy temu. Dziś nie mamy kontaktu i chyba... nie chcemy go mieć.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja z nią też bardzo długo nie miałam kontaktu, bo żadna z nas nie starała się go utrzymać. Polepszyło się w grudniu, ze względu na zbliżające się rozwiązanie ciąży tak naprawdę. Ale to nie jest przyjaźń, wiesz? Nigdy nią nie była.
      Wierzę w to, że te naprawdę silne więzi da się odbudować. Albo... że one nigdy do końca nie umierają.

      Usuń
    2. Właśnie... Nie wiem czy jeszcze wierzę w przyjaźń...
      Na pewno nie umierają. Ale nie zawsze są chęci, by je budować na nowo.

      Usuń
  7. moja przyjaciółka lada dzień też zostanie mamą :) nie mogę doczekać się, aż zobaczę to maleństwo. serce mocniej bije mi na dźwięk każdego smsa z myślą, że to już ;)
    przyjaźń to najpiękniejsza rzecz w naszym życiu :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie przesadzałabym jednak, "przyjaźń" to duże słowo i tutaj to absolutnie nie to. Ale wśród ludzi, którymi jeszcze nie tak dawno temu się otaczałam była mi najbliższa, to fakt. Kiedy zaszła w ciążę nasz kontakt mocno się rozmył, rzadko rozmawiałyśmy. Od grudnia jakoś częściej.
      Też tak miałam! Aż pewnego ranka zupełnie się tego nie spodziewałam, a tu czytam: "urodziła się wczoraj (...)", piękny początek dnia :)

      Usuń
    2. .... wczoraj zostałam ciocią najpiękniejszej perełki na świecie ;)

      Usuń
    3. Gratulacje dla rodziców! :)

      Usuń
    4. dziękuję w ich imieniu! ;) nie mogę się doczekać aż wezmę ją na ręce :)

      Usuń
  8. Jak moja przyjaciółka dowiedziała się, że jest w ciąży, to nie skakała z radości, ale jak już malutka A. się urodziła, obie oszalałyśmy na jej punkcie, kocham tego małego brzdąca chociaż to żadna moja rodzina, a ja przecież nie lubię małych dzieci, tak samo L. jak zaczęła się do mnie odzywać, uwielbiam jak przychodzi i coś do mnie mówi, jak się chce ze mną bawić... Dzieci chyba zbliżają, co?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ta, o której mowa w poście też nie skakała z radości. Pamiętam, jak siedziałam pod gabinetem czekając aż z niego wyjdzie i zobaczyłam ją ze łzami w oczach, kiedy mówi "boję się, chodź ze mną" (na usg). A teraz patrzę na nią i mam wrażenie, że jest najszczęśliwszą kobietą na świecie.
      Chyba tak, i to bardzo. Zmieniają świat rodziców o 180 stopni, ale jestem przekonana, że czynią go lepszym. kiedyś się pewnie przekonamy ;)

      Usuń
  9. Spełniają się, nawet te najpiękniejsze i najprawdziwsze :) Twój post dodaje otuchy. Drogie kawiarnie połączone z polowaniem w butikach to blichtr, tu stało się coś cudownego.

    OdpowiedzUsuń
  10. Zostałaś ciocią? Wszystko jest możliwe, tylko w to wszystko trzeba wierzyć :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Przyszywaną, ale owszem :)
      To prawda. I do tego dążyć :)

      Usuń
  11. Och, jak pięknie, Al :) Cudownie mieć wspólne marzenia i doczekać ich spełnienia. To co, kiedy czas na Twojego malucha? :D

    OdpowiedzUsuń